ترور اسپرینگ
Meet the actual nature of MKO

American Herald Tribune: بدتر از داعش: گذشته تاریک گروه تروریستی مجاهدین خلق

0 9

با افزایش فعالیت های داعش در سوریه و عراق در اواسط سال 2010، داستان به ظاهر ساده در مورد “بدترین سازمان تروریستی” تاکنون در رسانه های دنیا پخش شده است. با این حال، چقدر دقیق می تواند باشد؟ با توجه به سازمان های فعال امروز، جنایات و کشتار آنها، تعداد قربانیان و پوشش عملیاتی، می توانیم آزادانه بگوییم که داعش خیلی از این عنوان “بدترین گروه تروریستی در تاریخ” دور نیست. القاعده نیز بسیار محبوب نیست، بوکوحرام هم در آفریقا همینطور است، یا هر گروه مشابهی که در سال های اخیر پوشش رسانه ای گسترده ای دریافت کرده است. مطابق با پارامترهای ذکر شده، “برنده” نامرتبط در این دسته بدون شک مجاهدین خلق (MKO) یا سازمان مجاهدین خلق است. گروهی تحت رهبری مسعود و مریم رجوی (زن و شوهر)، که توسط چندین نام و اختصار متفاوت از جمله مجاهدین خلق ایران (PMOI)، ارتش آزادیبخش ملی ایران (NLA) و شورای ملی مقاومت ایران (NCRI) شناخته می شوند، این سازمان در دهه 1960 توسط گروهی از چپگرایان ایران که مخالف حکومت شاه محمد رضا پهلوی غربگرا بودند، تاسیس شد و بعدا به بزرگترین گروه شبه نظامی علیه جمهوری اسلامی ایران تبدیل شد. پس از انقلاب اسلامی ایران در سال 1979، این گروه از پایگاه های خود در مرز ایران و عراق خارج و در پاریس مستقر شد و در آنجا از جنگ هشت ساله علیه ایران خمینی حمایت کرد. در سال 1986، مجاهدین خلق مرکز خود را به عراق منتقل کردند و در آنجا حمایت اولیه خود را برای حمله به اهداف ایران اعلام کردند. این سازمان به طور رسمی توسط ایران و عراق و بعدا توسط انگلستان، اتحادیه اروپا، آمریکا و کانادا به عنوان گروه تروریستی شناخته شد ولی لابی های طولانی مدت آنها در سال های 2008-2012 باعث به ثمر نشستن تلاش هایشان گردید. در سال 2016 مقر اصلی مجاهدین خلق از مرکز نظامی آمریکایی لیبرتی درعراق به آلبانی منتقل شد.
حملات تروریستی علیه غیرنظامیان


براساس آخرین برآوردها، حدود 14000 غیرنظامی عراقی و سوری توسط حملات تروریستی داعش کشته شده اند و به دنبال آن چندین هزار نفر نیز توسط القاعده و بوکوحرام کشته شده اند. تعریف الفاظ دشوار است زیرا همه گروه ها درگیر درگیری های مسلحانه هستند و آسان نیست که قربانیان را در ردیف جرایم جنگی قرار دهیم یا قربانی تروریسم. با این وجود، بر اساس واقعیت ها و ارقام، به علت حملات تروریستی مجاهدین خلق، بیش از 16000 نفر فقط در ایران کشته شده اند و این ارقام جدای شماری است از اقدامات آنها علیه غیرنظامیان ایرانی و عراقی در جنگ ایران و عراق در سال 1991 که منجر به قیام در عراق شد. تاکتیک های آنها شامل حملات بمب گذاری، ترورهای هدفمند، ربودن هواپیما و غیره بود. تنها از 26 آگوست 1981 تا دسامبر 1982، مجاهدین خلق، 336 حمله تروریستی علیه اهدافی در ایران انجام دادند. این سازمان در ابتدا سعی در ایجاد فضای اجتماعی و سیاسی خود در داخل ایران داشت و به دلیل عدم موفقیت در این کار، آنها جهت گیری خودشان را به سمت اقدامات تروریستی علیه رئیس جمهور ایران تغییر دادند. انفجار در دفتر مرکزی حزب جمهوری اسلامی و مرگ آیت الله محمد بهشتی، رئیس دیوان عالی با 72 عضو حزب، از جمله 14 وزیر و 27 نماینده مجلس، کشته شدن رئیس جمهور محمد علی رجایی و محمد جواد باهنر، نخست وزیر ، بخش هایی از فعالیت های تروریستی سازمان هستند.
تروریسم علیه اهداف غرب

مجاهدین خلق همچنین حملات علیه اهداف متعدد غربی را در اروپا، آمریکای شمالی و سایر نقاط انجام داده است. در اوایل دهه 1970، اعضای مجاهدین چندین سرباز آمریکایی و غیرنظامی را که بر روی پروژه های دفاع در تهران کار می کردند، کشته اند. این قربانیان ارتش آمریکا سرهنگ دوم لوئیس ال هاوکینز که در ماه ژوئن سال 1973ترور شد، افسر ارتش ایالات متحده سرهنگ پل شافر و سرهنگ دوم جک ترنر که در ماه مه 1975 ترور شدند، یک کارمند ایرانی در سفارت ایالات متحده در تهران دو ماه بعد ترور شد، پیمانکاران غیر نظامی ایالات متحده رابرت آر کرونگراد، ویلیام سی کاترل جونیور و دونالد جی اسمیت توسط چهار فرد مسلح در ماه اوت سال 1976 ترور شدند، علاوه بر این، در ماه مه 1972 ژنرال هارولد ال. پرینس از نیروی هوایی ایالات متحده به طور جدی در تلاش برای ترور زخمی شد. چند ساعت بعد، سازمان مجاهدین خلق یک طرح برای ترور ریچارد نیکسون رئیس جمهور آمریکا نیز داشتند، آنها یک بمب در مقبره ای که در آن نیکسون تنها 45 دقیقه بعد از انفجار قصد شرکت در آن مراسم را داشت منفجر کردند. در نوامبر سال 1970 اقدامی نافرجام برای آدم ربایی ، داگلاس مک آرتور دوم، سفیر ایالات متحده در ایران انجام شد. تفنگداران مجاهدین خلق در حالی که او و همسرش خانه خود را ترک کرده و در مسیر بودند، راه را بر لیموزین مک آرتور بستند. ماشین را به گلوله بسته و به پنجره قسمت چپ ماشین نیز آسیب وارد شد، اما مک آرتور سالم ماند. در همان دوران، سازمان مجاهدین خلق برای بمب گذاری در خطوط هوایی پان آم، نفت پان امریکن، شرکت نفتی شل و دروازه های سفارت بریتانیا اقدام کرده است.
مجاهدین خلق در ماه ژوئیه 1987 یک خودرو بمب گذاری شده را بر علیه یک دیپلمات ایرانی در مادرید استفاده کردند که فرد مورد نظر جان سالم به در برد ولی زخمی گردید. در آوریل 1992، در پی عملیات هایی برنامه ریزی شده آنها به سیزده سفارت ایران در کشورهای آمریکای شمالی و اروپای غربی حمله کردند و به گروگانگیری و تخریب سفارت پرداختند . در نیویورک، پنج مرد مسلح با چاقو به سفرای ایران در سازمان ملل متحد حمله کردند، سه گروگان را گرفتند، مبلمان و رایانه ها را خورد کردند و دو ساعت مامورین را در پشت درهای بسته گروگان گرفته بودند. دو تن از گروگان ها زمانی که پلیس از پشت وارد ساختمان شد فرار کردند، و سومین نفر نیز زمانی که مهاجمان تسلیم مذاکره کنندگان پلیس شدند بدون آسیب دیدگی آزاد شد. در اتاوا سفارت ایران با حدود 35 نفر مسلح با چوب و چکش مورد حمله قرار گرفت. در اروپا، اعضای مجاهدین خلق سفارتخانه ها و کنسولگری های ایران را در بن، هامبورگ، لاهه، اسلو، استکهلم، کپنهاگ، برن، پاریس و لندن مورد حمله قرار دادند. شماری از تظاهر کنندگان دستگیر شدند و بسیاری از کارمندان سفارت ایران به شدت آسیب دیده بودند، بعضی از آنها توسط بمب های آتش زا آسیب دیده بودند. در درگیری ها بسیاری از کارمندان آسیب دیدند ولی خوشبختانه تلفاتی در پی نداشت.
در آلمان، چندین مامور پلیس صدمه دیدند، زیرا مقامات برای دستگیری حدود 50 عضو که هفت طبقه سفارت ایران در بون را برای دو ساعت اشغال کردند، تلاش کرده بودند. اغتشاشگران عصبانی، مبلمان و کاغذهای رسمی را از پنجره به بیرون پرتاب کردند. کنسولگری ایران در هامبورگ نیز با تظاهرکنندگان که سنگ و بمب های آتش زا پرتاب میکردند تسخیر شده بود. حدود 20 معترض دستگیر شدند و چهار نفر به دلیل استنشاق دود و شوک درمان شدند. آنها نیز در لاهه به زور وارد سفارت ایران شدند که پس از شکستن درب ورودی با ماشین از طریق دروازه، وارد سفارت ایران شدند. تظاهرکنندگان مسلح با میله های فلزی به تخریب سفارت پرداختند و وارد ساختمان شده و موجب آسیب گسترده به تجهیزات شدند. در استکهلم، 50 عضو مجاهدین خلق، دو ساختمان سفارت ایران و 6 خودرو را به آتش کشیدند. همسر سفیر و دو کودک دچار شوک شدند و یکی از کارکنان سفارت دچار سوختگی شد. مهاجمان سفارت ایران را نیز در اسلو اشغال کردند که باعث مجروح شدن یکی از کارمندان شد و چندین نفر دیگر نیز در سفارت ایران در کپنهاگ مجروح شدند که اعضای مجاهدین خلق پنجره ها را شکستند. آنها همچنین با سنگ اندازی، پنجره ها را خورد و پرچم ایران را در سفارتخانه در لندن به پایین انداختند، و بعد از آن یک آتش سوزی در دفتر لندن ایران ایر، باعث آسیب دیدگی افراد شد اما هیچ صدمه ای وارد نشد. بعدا در دهه 1990، دیپلمات های ایرانی نیز در دانمارک، اتریش و ایتالیا مورد حمله قرار گرفتند. دیپلمات های غربی نیز هدف قرار گرفتند؛ در ماه آگوست سال 2003 مجاهدین خلق، سازمان ملل متحد در عراق را بمب گذاری کردند و خروج سازمان ملل متحد از کشور را خواهان شدند.
مشارکت در نسل کشی

مجاهدین خلق پس از تجاوز عراق به ایران در سال 1980، صدام حسین را متجاوز و دیکتاتور توصیف کردند اما پس از آنکه اتحاد خود را به آنها ارائه داد، مجاهدین به دفتر مرکزی خود در عراق نقل مکان کردند و با صدام علیه نیروهای مسلح در ایران شروع به فعالیت کردند، جنگ عراق باعث شد اکثر مردم ایران به خیانت آنها پی ببرند و آنها جایگاهشان را در کشور خودشان از بین بردند. این سازمان زندگی جدیدی را در تبعید به دست آورد، خود را شورای ملی مقاومت ایران (NCRI) خواند و همچنان به حملات خشونت آمیز خود در ایران ادامه داد. نزدیک به پایان جنگ، یک نیروی نظامی از جمله 7000 عضو مجاهدین خلق، که توسط عراق صدام مسلح و مجهز شده بود، اقدام به حمله کرد. مجاهدین خلق در طول جنگ و بعدا در سال های 1991 در عراق، به یک سری از حملات نظام مند علیه مبارزان کرد (متحدان ایران) در شمال عراق کمک کردند. نتیجه اعمالشان یک نسل کشی بود که در حدود 100 هزار شهروند کرد را کشتند. اعضای سابق مجاهدین در آن زمان دستور منحوس مریم رجوی را به یاد می آورند: “کردستان را زیر تانک های خود ببرید و گلوله های خود را برای سپاه پاسداران ایران صرفه جویی کنید.” صرف نظر از سهم آنها در یک نسل کشی ، کشتار آنها بالاتر است از تمام قتل عام داعش در برابر ایزدیان، مسیحیان و شیعیان روی هم.

American Herald Tribune: Worse than ISIL: The Dark Past of Mujahedin-e Khalq Terrorist Group

منبع لینک
مطالب مشابه